خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر ما نشوی خویشتنی ( ان شاءالله با توکل به خدا و تلاش های مستمر جهت روشن شدن افکار عمومی داغ رئیس جمهور شدن را بر دل قالیباف خواهیم گذاشت )

 ■هیچگاه فکر نمی کردم محمدباقر قالیباف روزی به چهره ای منفور میان دوستان من تلقی شود، آنقدر از او نفرت دارند که حد ندارد. آقای اقتدارگرای دیروز و امروز و فردا که تند مزاجی شدیدی دارد و اعصابش ضعیف است هرزگاهی از شدت عصبانیت با افراد منقدش برخورد فیزیکی میکند ( ضرب و شتم خبرنگار )،او حرفهای رضاخانی می زند،تصمیم های رضاخانی می گیرد و اشتباهات رضاخانی می کند،آدم هایی از جنس آدم های رضاخان هم دور و برش ریخته اند،قالیباف کسی بود که بسیج ما را فلج کرد، عزت نیروی انتظامی ما را به لجن کشید و شهرداری تهران را به دزد خانه ای عظیم مبدل کرد و صد البته منکر نکات مثبت بعضی از کارهایش هم نخواهم شد، در امر باج دهی و خرید افراد حرف اول را می زند، شدیدا به فکر ریاست جمهوری دوره یازدهم است که اگر خدای ناکرده رأی بیاورد اسلامیت نظام و جمهوریت آن از بین خواهد رفت و مقام معظم رهبری مظلوم تر از دوران هاشمی و خاتمی خواهد شد.قالیباف چون چهره ای مستبد است برای همه ی گروه ها و طیف ها خطرناک و خطرآفرین خواهد بود این همان خط و مشی رضاخانی است که نه با ملی مذهبی ها می ساخت و نه با هیچ کس دیگر حرف فقط حرف خودش بود و بس! ، چشم های زاغ وی یادآور احادیث متعددی است که در آن فرموده اند "از کسانی که چشم های زاغ دارند دوری کنند" {لینک یک - لینک دو }

■ قالیباف در حوادث بعد از انتخابات بطور نامحسوس نقش موثری در آشوب های خیابانی داشت که به چند تای آن اشاره می کنم { جمع آوری زباله طبق اعلام رسمی شهرداری تهران ساعت 21 است که در موقع آشوب ها با 4 ساعت تاخیر جمع آوری می شده است – دستور به پیمانکاران مترو جهت استفاده از کارگران جهت سنگ پرانی – تامین سنگ آشوبگران – مامور کردن شهریاران جوان برای شعار نویسی در دیوار و کیوسک های تلفن و ... }

■

+ دعای همیشگی ما؛ خدایا داغ ریاست جمهوری قالیباف را بر دلش بگذار !

+ ان شاءالله از این پس در باب این موجود بیشتر خواهم نوشت !

يادداشتهای يك آقازاده

محمد آل حبيب