۱- دلمان برای «رزمنده» جوان تازه دیپلم گرفته سالهای 56 تنگ شده است. دلمان برای رزمنده ای که با کاروان «یامهدی» به عملیات خیبر اعزام شد و مسئولیت در پشت جبهه ها را رها کرد, رفت و تا پایان جنگ در لشکر ماند تنگ شده است.

یادش بخیر! شهردار امروز تبریز آن دوران در جبهه کارش این بود که هر کجا که رزمنده ها مستقر می شدند اول «سنگر و پناهگاه» درست می کرد، دوم برایشان «جاده» و سوم برایشان «اورژانس» می ساخت.

شهردار تبریز از آن دوران اصلا کارش «ساختن» بود. پل های یونولیتی را در منطقه ای که نمی شناسم اش و به اصطلاح «پد 5» می گویند، نصب می کرد تا نیروها از آن رد شوند.

سردار یک جایی گفته بود:«ما سنگر ساز بی سنگر بودیم» می گفت:«من با آقا مهدی 3 تا عکس بیشتر ندارم»

آدم دلش می گیرد وقتی از شهردار تبریز می شنود که روحیه آقا مهدی «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» بود؛جالبش اینجاست که سردار «رحماء بینهم» را می گوید از آقا مهدی لمس کرده است و يادگرفته! او افتخار می کند که سرباز نظام است،تاسف هم می خورد به این که عده ای «راحت طلب» آمده اند و پست مناسبِ «خاصی» را تصاحب کرده اند.

از شهردار شهرمان پرسیده بودند چرا به مسائل جزیی و کوچک توجه می کنی؟! پاسخ داده بود:« در مرام ما اینگونه رفتار می کنند» و لابد منظور سردار از مرام اش همان درس های گرفته از باکری است. یادش بخیر! سردار تعریف کرده بود که:«باکری شهردار ارومیه می رفت و به ریزترین مسائل شهر رسیدگی می کرد.» سردار سال گذشته گفته بود:« از من کار سیاسی نمی خواهند،جنجال سیاسی نخواسته اند. امروز مسابقه خدمت است» و چقدر هم پسندیده و دلنشين است.

2- دموکراسی توی روز روشن را می دیدم،ناخودآگاه یاد شهردار تبریز افتادم. شهردار تبریز قهرمان دفاع مقدس است، بي ترديد صاحبِ نام و نشان و در زمینه مهندسی رزمی جنگ خدمات زیادی دارد.با اين حال کاش او هم یک بار در محیط برزخی قرار می گرفت تا در جریان حساب و اعمال خود در زمان نظامی بودن اش قرار بگیرد و برایمان تعریف کند تا عبرت بگيريم ما جوان ها که از هيچ چيز سر درنمي آوريم!

کاش بداند که در طول عمر خود و جوانی اش که فکر می کند خدمات زیادی برای کشورش انجام داده ، دریابد که آن دنیا ساز و کار دیگری رو به روست و حقوق و دیون زیر دستانش مانع رهایی او از بادافراه و کیفر خداوندی است و شهید محسوب نمی شود.

3- این که محتوای شکایت شهردار از محمد حسن اسوتچی چیست برای من ارزش ندارد و دلم هم برای هیچ کدام شان نمی سوزد؛ فرد پرست هم که نیستیم سنگ عضو شورا را به سینه بزنیم اما گاهی از برخوردمان با این نوع قضایا مثل«ديوانه» خطالب کردن عضو شورا به خاطر مطالبه حقوق کارگران «حیران و مبهوت» می شوم. این که شهردار تبریز همه شهروندان و کارکنان و کارگران و حتی اعضای شورا را «سرباز» خود می داند، آدم «حرص اش» مي گيرد.

اسوتچي که مثل فلاني وبلاگ خبري باز نکرده است که به اسم عدالتخواهي،مطالبات شخصي خود را به خوردِ جماعت بدهد،مثل آنهايي نيست که به اسم عدالت باند درست کرده باشد قشون کشي راه بيندازد براي تصدي يک پست و صندلي چرخ دار اداره کل! او که مثل مردم هنوز کفش هايش گاهي خاکي است، دست دادن با يک کارگر برايش عیب و ننگ نيست، جلوي هر رئيس، سردار و مهتر قوم سلام و تلفن کارگران را جواب مي دهد و همانند بعضي سرداران ديروز و برخي از اعضاي شورا نيست که شماره اشno number  بيفتد! هنوز مي شود از برخورد او ساده زيستي و حامي مستضعف بودن را با چشم ديد.

با اين وصف و بيان حال مان خيلي ها به خاطر اين که بگويند اسوتچي شتابان به سوي مستضعان مي رود،خجالت مي کشند.اين که يک عضو شورا دغدغه حقوق کارگران را دارد خورده مي گيرند و ديوانه خطاب اش مي کنند!

باشد او «ديوانه» است که پيگير حقوق کارگران است اما «ديوانه تر» از آن ما هستيم که حقوق نگرفتن و به چشم سرباز نگاه کردن به يک زحمت کش برایمان «عادي» شده است. انگار هيچ اتفاقي نمي افتد که يک خانواده حقوق ناچيز ۳۰۰ هزار تومان اش را سر برج نگيرد آنوقت براي آوردن چند دستگاه اتوبوس دوکابين 320 ميليوني سه فوريت مي دهند! يا براي يک تيم فوتبال و چند بازيکن 3 ميليارد پول در نظر مي گيرند! شک نکنید! همه اين ها براي رفاه و خدمت به شهروندان است!

شهردار ما هم مثل باکري به «ريزترين» مسائل شهر خودش رسيدگي مي کند و اصلاً هم خبري از کار «سياسي» در مجموعه شهرداری خبری نیست . کارش «ساختن» است و هيچ کجا را خراب نکرده است.هنوز هم به همان سه تا عکس با باکري قانع است و خيالي در سر ندارد تا آلبوم هاي عکسش را بيشتر کند. شهردار ما در «مسابقه خدمت» مي خواهد از عضو شورا پيشي بگيرد. فقط و فقط هم

اخبار تبریز