روزگاری در این سرزمین، مردمانی برای آزادی، دفاع از ناموس و وطن جنگیدند و حاضر شدند جان خود را در این راه از دست بدهند ،در مقابل دشمنان ایستادند و تنها هدفشان ایران بود و خاک وطن. خواستند تا در برابر زور بایستند، ایستادند و به هدف رسیدند و اگر امروز ما در این کشور هستیم به برکت خون آنان است. پس از آن همه مردم خواستند تا به هر نحوی که شده یاد شهیدان را زنده نگه دارند. خیابان ها، کوچه ها، بزرگراه ها، همه و همه به یاد آنان نامگذاری شد تا همواره نام آنان روبروی دیدگانمان قرار گیرد و هیچگاه ا زخاطرمان نرود . شهردار گرمي نيز در اين راستا تنديس يكي از دلاور مردان اين شهرستان بنام مرحمت بالا زاده را كه همه مردم اين شهر با نام او آشنايند در ميدان شعراي سابق كه به ميدان بسيج تغيير نام داده اند نصب نموده است .
تنديس يا مجسمه پيكره اي است كه اغلب جهت ياد آوري و نمايش وجود يك شخص و نيز به منظور نمايش ابهت ، دلاوري ، رشادت و ساير مشخصه هاي آن فرد بكار ميرود . اينكه شهردار محترم گرمي پس از مدتها در انديشه ساخت تنديسي از يك دلاور مرد اين مرز و بوم افتاد و آن را به انجام رساند احساس مسئوليت وي را نسبت به شهدا و رشيد مردان اين شهر را كه همگان زندگي پراز ناز و نعمت خود را مديون آنان هستيم نشان ميدهد . اما كاش در هنگام ساخت اين تنديس فقط به اتمام اين كار و درج آن در روزمه كاري خود نمي انديشيد كه اگر اينگونه نبود به يقيت اين تنديس به اين اندازه ساخته نمي شد .
اين درست است كه مرحمت بالازاده نوجواني 13 ساله بود و قدش به اندازه همه نوجوانان 13 ساله كوتاه بود اما روح وي به اندازه همه دلاور مردان تاريخ ساز اين مرز و بوم بزرگ بود و ساختن تنديسي با اين قد و قواره بيشتر توهيني است كه ناخواسته به روح بزرگ شهيد بزرگوار مينماييم . اگر قصد ما ياد آوري رشادتها و دلاوريهاي اين نوجوان دلاور است ، بايستي وسواس بيشتري نسبت به آن داشته باشيم . حتي ساخت نيم تنه اين نوجوان دلاور نيز كافي بود تا او را و رشادتهاي اورا و ولايت مداري اورا در ذهنها زنده سازد به شرطي كه ابهت يك تنديس واقعي را داشته باشد .
اميد واريم كه شهردار محترم نسبت به آن چاره اي بينديشد ....
منبع: آذرمغان
تنديس ( شهید بالازاده ) ، نمايش ابهت يا تحقير شخصيت
