گم شدي آوازه خوان پير ما***گم شدي آخر به زير دست و پا

كرد بيگانه تو را ابزار خويش***خود شدي تا نور حق ديوار خويش

ربنايت چون خودت از ياد رفت***خيل شاگردان، هلا! استاد رفت

رفته‌اي از پيش ماها دور حيف*** در سر پيري شدي مغرور حيف

مطرب عهد شبابم بوده‌اي***مزه نان و كبابم بوده‌اي

خوب مي‌خواندي صدايت خوب بود***بعد تاج اصفهان مطلوب بود

مي‏زدي چه چه براي شيخ و شاب***با نواي تار و تنبور و رباب

هست ساز اينك ولي آواز نيست***يك در گوشي به سويت باز نيست

تا نپيوندي عزيزم بر زوال***كاشكي بودي مريد اعتدال

مكر آمريكا تو را منفور كرد***زرق و برق غرب چشمت كور كرد

چونكه پيراهن دو تا شد بد شدي***مثل آن مطرب كه بد مي‌زد شدي

«سايه»ات فرموده بود آوازه‌خوان***كه مريد پيردل باش و بمان

ليك ‌اي مطرب دريغا كه غرور***كرد از مردم تو را صد سال دور

وقت پيري ناز كردي با همه*** ناز را آغاز كردي با همه

ناز كم كن سوي ملت باز گرد*** كم بگو از يأس اي استاد زرد

وبلاگ فارسی وان