ابن تيميه در سال 1263 ميلادى در حران از شهرهاى تركيه كنونى به دنيا آمد و در سال 1328 ميلادى وفات يافت.
روزنامه عرب زبان «احداث المغربيه» در مورد باورهاى اين مكتب چنين مى نويسد:
»افكار ابن تيميه (مرگ 728هجرى ) روشن و صريح است، او با انديشه و عقل به كلى مخالف است و خواستار الغاى عملكرد عقل از تمام شئون زندگى روزانه است و با فكر كردن و انديشيدن دشمن است، مگر اينكه آن فكر و انديشه در راستاى تأييد نقل باشند. در واقع او همه نمادها و مظاهر زندگى اين عصر را نفى مى كند. به نظر او مهمترین مصلحت در اين است كه با كفار دشمن باشيم. براى او مهم نيست كه در اين راه غير مسلمان اذيت و آزار شوند و مسلمان نيز ضرر اقتصادى ببينند. او با اين كار، افكار تندروانه و نژادپرستانه و كراهيت را مورد تأييد قرار مى دهد و مى گويد:
اينكه برخى از پيامبر نقل كرده اند كه هركس كافرى را آزار دهد، من را آزار داده، اين يك دروغ بزرگ است.
شاگرد او ابن القيم الجوزى روايت كرده است: وزير اتار در اينكه يهوديان مى توانند بر دين خود باقى بمانند، به اين آيه استناد كرد:
»قل يا أيها الكافرون لا أعبد ما تعبدون و لا أنتم عابدون ما أعبد و...« و اين آيه از محكمات است و منسوخ نيست، ولى او با آنها در مورد تفسير اين آيه به جدل برخواست و گفت: آنها كافر هستند و جايگاه ابدى آنها جهنم است.
ابن تيميه مى گويد: كسانى كه به دين اسلام پايبند نيستند، دودسته اند؛
يا كافرند يا منافق و مردم پس از هجرت پيامبر (ص) تاكنون سه طبقه هستند: »مؤمن، منافق وكافر«. سپس او خون غيرمومن (منافق و كافر) را حلال شمرده و حتى در اين راه دسته ديگرى از مسلمانان مانند شيعيان دوازده امامى را كه از شيوه و روش فهم او از اسلام پيروى نمى كنند، نيز در زمره منافقان و كافران قرار مى دهد.
ابن تيميه از نظر شرعى ، قتل و سلب و اغتصاب و مصادره اموال و آزار زنان و كودكان و... را حلال اعلام مى كند. اما در مورد مسلمانان مانند شيعه بر حسب ابن تيميه، كفر آنها بزرگ تر و گناه آنها عظيم تر از كفار اصلى است و بنابراين مجازات آنها هم شديدتر از مجازات كفار اصلى است.
به هر حال اين برداشت فكرى ، نه براى فكر و نه براى فرهنگ و تمدن احترامى قايل نيست.
افكار خطرناك ابن تيميه
