كشورهاي مستقل براي حفظ مرزهاي جغرافيايي خود، مبالغ سنگيني هزينه مي‌كنند و در بسياري از نظام‌ها رقم بودجه‌هاي دفاعي، انتظامي و امنيتي از ديگر رديف‌ها بيش‌تر است. ساخت پادگان‌ها، پاسگاه‌ها و جاده‌هاي مرزي، فرودگاه‌هاي نظامي، كارخانه‌هاي اسلحه سازي، هواپيماهاي نظامي، توليد مهمات، دانشگاه‌ها و مراكز تحقيقات نظامي، نيروهاي دريايي، هوايي و زميني، رادارهاي پيشرفته، ضد هوايي‌ها، كشتي‌هاي جنگي، زير دريايي‌ها، اژدرافكن‌ها، هزينه حقوق كارمندان ارتش و سپاه و نيروي انتظامي و وزارت اطلاعات و بسيج و صدها مورد ديگر كه براي حفظ مرزها و امنيت جغرافيايي كشور ضرورت دارد. چنانچه بودجه موارد فوق را در كنار هم قرار دهيم، خواهيم ديد كه بالاترين رقم بودجه يك كشور را به خود اختصاص مي‌دهد. هدف از اختصاص اين همه بودجه و امكانات، اين است كه روي يك احتمال؛ هيچ كشوري جرات تجاوز به خاك و حدود و مرزهاي كشورهاي ديگر را به خود راه ندهد. خداوند در قرآن به مسلمانان فرمان مي‌دهد: چنان آماده باشيد كه دشمنان خدا و خودتان را به وحشت انداخته، آن‌ها را بترسانيد.

پرواضح است كه اين هزينه‌هاي كلان در دوران صلح، براي روز مبادا است؛ ولي چنانچه دشمن به خاك كشوري حمله كند، آن كشور مي‌كوشد همه امكانات خود را براي مقابله با متجاوز بسيج نمايد. ايران نيز از اين قاعده مستثني نيست. در دوران جنگ تحميلي، امام خميني(ره) جنگ را در راس امور قرار داد و همه امكانات كشور براي دفع تجاوز بعثي‌هاي امريكايي به‌كار گرفته شد و پس از پايان جنگ نيز با تقويت توان ارتش و سپاه و تجهيز آنان به پيشرفته‌ترين سلاح‌ها، خواب و خيال تجاوز را از دشمنان گرفته و چنان آن‌ها را مرعوب ساخته كه همواره در كابوس وحشت و مرگ به سر مي‌برند. در سايه اين تلاش‌ها، امروز ايران اسلامي به رغم همسايگي با كشورهاي ناامني مانند افغانستان، عراق، پاكستان و حضور امريكايي‌ها در منطقه خليج فارس از امن‌ترين كشورهاي جهان به حساب مي‌آيد. بنابراين براي حفظ مرزهاي خاكي و جغرافيايي اقداماتي درخور تحسين صورت گرفته و بيش از اين نيز بايد انجام شود ولي سخن بر سر اين است كه آيا نبايد براي حفظ حدود و مرزهاي اعتقادي و سياسي نيز تدبيري انديشيد. مقام معظم رهبري در ديدار با اعضاي ستاد مراسم سالگرد امام(ره) بر اين نكته مهم انگشت نهاده، تاكيد فرمودند: «مرزهاي سياسي و اعتقادي همانند مرزهاي جغرافيايي است كه اگر كمرنگ شوند و يا حساسيت‌ها در قبال آن‌ها كم شود، ممكن است برخي خودي‌ها بدون آن‌كه متوجه باشند، وارد حريم بيگانگان و يا برخي بيگانگان و غيرخودي‌ها وارد حريم انقلاب اسلامي شوند... متاسفانه اين اتفاق در كشور ما افتاده و بر اثر غفلت‌ها، در برخي مواقع، اهتمام جدي براي حفاظت از مرزهاي فكري، عقيدتي و سياسي نشد و در نتيجه كساني كه از خانواده انقلاب و عاشق امام بودند، به تدريج و بدون آن‌كه متوجه شوند، از مرزها عبور كردند و بر اثر تنفس در فضاي خارج از اين مرزها، دچار دگرگوني و تغيير شدند. البته از آن طرف هم كساني ناروا و بدون هيچ مشكلي داخل مرزها شدند.»(1)

به نظر مي‌رسد همان‌گونه كه معظم له تاكيد فرموده‌اند، حفظ حدود سياسي اعتقادي، اگر از حدود جغرافيايي مهم‌تر نباشد كم‌تر نيست؛ زيرا چنان‌چه مرزهاي اعتقادي و سياسي يك كشور توسط دشمن فتح شود و يا دشمن در آن نفوذ كند، خود به خود مرزهاي جغرافيايي را نيز در سيطره خويش در آورده است و ديگر نيازي به تجاوز نظامي نيست و درست به همين دليل است كه استكبار جهاني هرگاه بتواند با تجاوز سياسي و اعتقادي، به اهدافش برسد، به اقدام نظامي دست نمي‌زند. از سوي ديگر، دشمنان قسم خورده انقلاب اسلامي، پاسخ ملت مسلمان ايران را در تجاوز به مرزهاي ايران اسلامي به‌خوبي ديده و مقاومت دلير مردان سپاه و ارتش و بسيج را در زمين و دريا و آسمان آزموده و با تمام وجود دريافته‌اند كه پاسخ ملت ايران به تجاوزگران سنگين است به همين سبب پس از شكست در جنگ تحميلي، استراتژي خود را بر تلاش در جهت شكستن يا نفوذ در مرزهاي اعتقادي و سياسي قرار داده‌اند؛ همان كه مقام معظم رهبري در سال‌هاي دهه هفتاد از آن به «تهاجم فرهنگي» تعبير مي‌كردند و از مسوولان وقت مي‌خواستند در برابر آن به‌پاخيزند؛ اما با تاسف، گوش شنوا و چشم بينايي براي شنيدن و ديدن آثار آن تهاجم وجود نداشت و چه بسا مسوولان كه مي‌بايست براي مقابله با آن تهاجم، اعلان بسيج عمومي مي‌دادند، خود نيز خواسته يا ناخواسته به عامل تهاجم فرهنگي تبديل شده بودند!

از نظر سياسي، استقلال خواهي ملت ايران و مستقل بودن كشور را امري منفي معرفي كرده، ولايت فقيه و روحيه شهادت‌طلبي را كه مهم‌ترين سلاح دفاعي ما در برابر دشمن بود، با هزاران مقاله و كتاب و سخنراني مورد تاخت و تاز قرار مي‌دادند و كار به‌جايي رسيد كه برخي انقلابيون ديروز كه در هواي مسموم خارج از مرزهاي اعتقادي تنفس كرده بودند، اسلام را براي دنياي امروز نا كارآمد! دانستند و گستاخانه تصريح كردند كه انديشه‌هاي امام راحل(ره) بايد به موزه تاريخ سپرده شود! و آن‌قدر در اين زمينه افراط كردند كه اگر بخواهيم به بيان همه آن‌ها بپردازيم، مثنوي هفتاد من كاغذ شود. از سوي ديگر افكار پوسيده و الحادي غربي‌ها با عناوين ليبراليزم، اومانيزم، سكولاريسم و... مرزهاي جغرافياي فكري و اعتقادي برخي افراد، احزاب و گروه‌هاي سياسي را در نورديد و التقاطي بودن اسلام و ليبراليزم براي آن‌ها يك افتخار به‌حساب آمد! به‌راستي چه بايد كرد تا مرزهاي سياسي اعتقادي ما در امينت بماند؟ راهكار آن را مقام معظم رهبري براي همه مشخص كرده‌اند: «امام راحل(ره) در دوران نهضت اسلامي و پس از پيروزي انقلاب اسلامي با نوشتار و گفتار خود خطوط اساسي و مرزهاي نظام جمهوري اسلامي را مشخص كردند و مهم‌ترين مساله، رعايت اين مرزها و حفظ حريم هويت انقلاب اسلامي است».

همان‌گونه كه مقام معظم رهبري فرموده‌اند، «حفظ حريم هويت انقلاب اسلامي» تنها قرقگاه حدود و مرزهاي سياست و عقيده است؛ همان كه اماممان فرياد مي‌زد: «من در ميان شما باشم يا نباشم نگذاريد كه انقلابتان به دست نامحرمان بيفتد» و رهبرمان چون ديده باني نافذ و بصير با ترسيم مرز خودي و غير خودي همواره مراقب نفوذ نامحرمان به مرزهاي اعتقادي بوده‌اند و درست به همين دليل اين سخنان حكيمانه را در سالگرد رحلت حضرت امام(ره) آن هم در جمع اعضاي ستاد برگزاري مراسم آن بزرگوار بيان فرموده‌اند. بي‌ترديد اگر حدود و مرزهاي سياسي اعتقادي شفاف و روشن شوند، به‌خوبي معلوم مي‌شود چه كساني با چشم بسته از ميله‌هاي مرزي گذشته و در آن سوي مرزها برخي را به سوي خود فرا مي‌خوانند و چه كساني در داخل زير پرچم خودي، بيگانگان را قبله‌گاه خويش انتخاب كرده‌اند! در پايان توجه مسوولان كشوري به‌ويژه رئيس جمهور محترم را به اين نكته كليدي جلب مي‌كنم كه اگر حفظ مرزهاي سياسي اعتقادي از مرزهاي جغرافيايي مهم‌تر است، آيا به اندازه يك صد هزارم مرزهاي جغرافيايي به فكر حفظ مرزهاي اعتقادي و فرهنگي بوده‌ايم؟! و آيا در برابر سربازان دشمن كه با قلم و زبان خويش به مرزهاي فرهنگي ما نفوذ كرده و حريم‌ها را در نورديده‌اند، وظيفه‌اي جز نظاره‌گري نداريم؟! و آيا نسبت به مين‌ها و تله‌هاي انفجاري دشمن كه در كوچه پس كوچه‌هاي فرهنگ و اعتقاد ما كار گذاشته و روزانه هزاران جوان ما را به كام نيستي و پوچي مي‌كشاند، بايد بي‌تفاوت بود؟! اين‌جاست كه «فرهنگ مظلوم» براي اهل فرهنگ معنا و مفهوم پيدا مي‌كند و البته معلوم نيست چه زماني قرار است از اين «فرهنگ مظلوم» رفع مظلوميت شود؟! شايد هم مشكل از آن‌جا ناشي مي‌شود كه هنوز مفهوم «فرهنگ» براي برخي خواص نيز درست روشن نشده است؛ پس بايد براي حل مشكل از علما و انديشمندان اسلامي كمك گرفت.