وقتی علی لاریجانی از صدا و سیما رفت و کارنامهی موفقیت آمیز خویش را در افزایش ظرفیتهای صدا و سیما ارائه داد، همه منتظر آن بودند تا اکنون و پس از فراهم آمدن سخت افزارهای مناسب در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، اصلاح و بهبود وضعیت تئوریها و سیاستگزاریهای صدا و سیما در دستور كار مدیر بعدی قرار گیرد. مدیر بعدی صدا و سیما، ضرغامی شد و شنیدهها حاكی از آن بود كه ضرغامی میتواند این سیاستگزاریها را به سمت و سویی مناسب و متناسب، جهت دهی كند.
باندی بودن و شبكهای بودن صدا و سیما اما برای همه اثبات شده بود و این امید كه در كوتاه مدت تحولی در صدا و سیما رخ بدهد، در اهالی فرهنگ وجود نداشت. گاه فقط شروع حركتی مناسب و نویدبخش بینندگان و متخصصان فرهنگ را راضی میكرد. این امیدواری با تغییرات مناسبی كه در سیستم خبردهی صدا و سیما روی داد، پررنگتر شد. استفادهی گاه گاهی صدا و سیما نیز از آرشیو فیلمهای خود كه سالها و در پی باندبازیهای شدیدی اهالی ضد فرهنگ، خاك خورده بود، هر روز این امید را بیشتر میكرد.
ورود صدا و سیما اما در مسائل دینی، برای برنامهسازی، علی الخصوص در ماه رمضان و محرم، انتقاداتی را در پی داشت. نشان دادن مسائل دینی در قالبی هالیوودی و رویكردی ماورائی، انتقادات اهل فرهنگ و متخصصان مسائل دینی را به سمتِ مدیر جعبهی جادویی روان داشت. سریالهایی كه كپی مسخرهای بودند از فیلمهایی كه چندین سال پیش و سالهای خیلی پیش در هالیوود ساخته شده بودند این گمان و ظن را تقویت میكرد كه گروهی در صدا و سیما در حال رشد هشتند كه خطرشان،نقاط كلیدیای را از اعتقادات اسلامی هدف گرفته است.
پخش سریالهای طنز كه اكثرا "لودگی" را با "طنز" اشتباه میگرفتند و دختركان و پسركانی را برای درآوردن شكلك و در پی آن، پول پارو كردن به روی آنتن میآوردند نیز از دیگر مسائلی بود كه اگر جامعه، به راحتی فراموشش میكند، اما اهل فرهنگ كه اثرات نامطلوب آن را حس میكرد، هرگز فراموش نمیكند.
و بیش از اینها و مهمتر از اینها، رویكرد سكولاریستی صدا و سیما در قبال روحانیت است. پدیدهای كه تازه در حال وقوع است و با روحانی جوانپسند و نواندیش، علیرضا پناهیان، كلید خورد. پروژهای كه آقای ضرغامی ادعا كردند كه وجود خارجی ندارد. از همان وقت تا اكنون، روند دعوت و پخش سخنرانیهای روحانیون دچار تحول شده است. روحانیون انقلابی و با دیدی نواندیش، جایشان را به روحانیونِ احكام گو و مجلسی دادهاند. روحانیونِ منتقد دیگر روی آنتن نمیروند و روحانیون اخلاقگو در مورد مسائل ساده و عمومی حرزف میزنند. روحانیون آگاه از مسائل سیاسی حذف شدهاند و جنس دیگری از روحانیون بر صفحهی تلویزیون ظاهر میشوند.
آخوند خوب، آخوند مرده است!
